سرمایه های نظام در بخش کشاورزی، معضلی بنام مهندسین کشاورزی بیکار

سرمایه های نظام در بخش کشاورزی، معضلی بنام مهندسین کشاورزی بیکار

این معضل را می توان در چندین بخش مورد تحلیل و بررسی قرار داد:

ابتدا به آمار بسیار تکان دهنده ای از تعداد فارغ التحصیلان بخش کشاورزی می پردازیم، طبق آمار بدست آمده تا اوایل سال 1394 تعداد مهندسین کشاورزی و منابع طبیعی کشور در 20 گرایش در حدود 210 هزار نفر بوده که این تعداد عضو سازمان نظام مهندسی و منابع طبیعی کشور هستند، که از این تعداد حدود 140 هزار نفر مهندسین بیکار و جویای کار این بخش می باشند که این آمار در استان خوزستان تا اوایل سال 1394 در حدود 13 هزار نفر بوده که عضو سازمان نظام مهندسی بوده و از این تعداد در حدود 8 هزار نفر آنها بیکار و جویابی کار می باشند، این آمار در حالی می باشد که بسیاری از فارغ التحصیلان این بخش عضو سازمان نظام مهندسی نمی باشند و اکثر شاغلین این بخش نیز در مشاغلی، غیر مرتبط با بخش کشاورزی مشغول به کار می باشند، براحتی می توان نتیجه گرفت که تعداد آمار فارغ التحصیلان این بخش بسیار بیشتر از آمارها می باشد.

با توجه به آمار بسیار تکان دهنده فوق می توان به این نتیجه رسید که هیچگونه تدبیری برای اشتغال فارغ التحصیلان این بخش در مراکز دولتی و حتی خصوصی دیده نشده است.

از دلایل عمده این معضل می توان به موارد زیر اشاره کرد :

1- دانشگاهها، میزان ورودی دانشگاهها در مقاطع مختلف در کشور و استان خوزستان، هیچگونه تناسبی با میزان اشتغال فارغ التحصیلان در بخش دولتی و حتی خصوصی نداشته، بطوریکه بسیاری از گرایشهای مختلف کشاورزی در مقاطع کارشناسی در دانشگاههای استان خوزستان با مشکل کمبود دانشجو مواجه هستند، بطوریکه دانشگاهها، نه تنها در استان خوزستان بلکه در کشور مجبور به افزایش ظرفیت خود در تحصیلات تکمیلی در مقاطع ارشد و دکتری شده تا از این طریق بتوانند موظفی اساتید هیات علمی خود را تکمیل کنند، و از طرفی با طولانی نمودن دوره تحصیلات تکمیلی بخصوص در مبحث پایان نامه در دانشگاههای شهریه ای، که در این دانشگاهها تعداد دانشجویان در تحصیلات تکمیلی بسیار بیشتر از ظرفیت اساتید برای اخذ پایان نامه می باشد ، دانشگاه را به بنگاهی برای کسب درآمد تبدیل کرده است و تا چند سال آینده بدلیل کمبود دانشجو در مقطع کارشناسی دیگر از دانشجو در تحصیلات تکمیلی نیز خبری نخواهد بود و متاسفانه با حجم بالای فارغ التحصیلان این بخش در تحصیلات تکمیلی مواجه خواهیم شد. متاسفانه کشاورزی در کشور ما با علم کشاورزی بیگانه است، و تعداد این فارغ التحصیلان نه تنها کمکی به وضع کشاورزی کشور ننموده بلکه خود فارغ التحصیلان نیز اکنون از معضلات این بخش محسوب می شوند.(درصد بسیار کمی از فارغ التحصیلان این بخش تولید کننده محصولات کشاورزی می باشد). میتوان براحتی نتیجه گرفت که دانشگاهها نه تنها کمکی به رفع موانع کشاورزی ننموده اند بلکه برای کسب سود بیشتر، تبدیل به بنگاهی برای کسب درآمد شده اند و معظلی بنام مهندسین کشاورزی بیکار را نیز به این بخش اضافه کرده اند.

2- سازمان جهاد کشاورزی، این سازمان بدلیل نداشتن هیچگونه برنامه ای برای جذب فارغ التحصیلان این بخش، هیچگونه کارایی نداشته و بیشترین عملکرد خود را در مدتهاست مدیون طرح مهندسین ناظر می باشد که این مهندسین ناظر در طرح های مختلف همچون طرح محوری گندم، ذرت و غیره سالیان سال با حقوقی بسیار اندک و حتی بدون بیمه بکار گرفته شدند و اکنون با فشارهای متوالی و تحمیل این مهندسین ناظر به جهاد کشاورزی در مراکز خدمات استان بکار گرفته شده اند(حدود 600 نفر) که این تعداد نیز چندین ماه است که هیچگونه حقوق و مزایایی دریافت نکرده اند. براحتی میتوان گفت که جهاد کشاورزی هیچگونه کارایی در بخش اشتغال فارغ التحصیلان ندارد. برای درک بهتر کافیست میزان فارغ التحصیلان این بخش در استان را با میزان اشتغال در بخش جهاد کشاورزی در چندین سال گذشته مقایسه کنید.

3- سازمان نظام مهندسی کشاورزی و منابع طبیعی، با نگاهی گذرا به عملکرد این سازمان تنها میتوان به چندین دوره جذب مهندسین ناظر با همکاری سازمان جهاد کشاورزی پرداخت که آن نیز مدتهاست هیچگونه فعالیتی نداشته و بیشترین عملکرد این سازمان بر میگردد به صدور یک کارت عضویت و دوره هایی همچون کلاسهای درسی دانشگاه در گرایشها و زمینه های مختلف و اعطای گواهینامه مرتبط با دوره سازمان به مهندسین این بخش، که هیچگونه کارایی برای اشتغال فارغ التحصیلان در بخش دولتی نداشته و صرفاً تنها هدر دادن زمان، انرژی و هزینه فارغ التحصیلان جویای کار می باشد.

راهکارهایی برای رفع معضل اشتغال فارغ التحصیلان این بخش :

1- بازنگری در جذب دانشجو در مقاطع مختلف و گرایشهای مختلف کشاورزی باید انجام گیرد و دانشگاهها از تبدیل شدن به بنگاه دست بردارند، در غیر اینصورت در چند سال آینده با تعداد بسیار زیادی از فارغ التحصیلان بیکار این بخش در مقاطع ارشد و دکتری مواجه خواهیم بود.

2- فارغ التحصیلان باید بفکر باشند و دست خود را از استخدام در بخش دولتی شسته و به فکر خود اشتغالی در این بخش باشند، باید پذیرفت که بخشهایی همچون جهاد کشاورزی و نظام مهندسی هیچگونه کارایی و برنا مه ای برای جذب کارشناسان این بخش ندارند، و خود مهندسین باید بفکر باشند. باید پذیرفت که کسب درآمد دیگر رابطه ای با مدارک دانشگاهی ندارد.

3- بانکهای کشاورزی باید به کمک فارغ التحصیلان این بخش آمده و با اعطای وام های بلند مدت با سود کم، فارغ از کاغذ بازیهای بانکی و اعطای زمین به این کارشناسان در جهت اشتغال و خودکفایی در بخش کشاورزی مخصوصاً در موضوع گلخانه ها و بخصوص صنایع تبدیلی گام موثری برداشته شود.

4- سازمان های جهاد کشاورزی و نظام مهندسی نسبت به فارغ التحصیلان این بخش احساس مسئولیت داشته باشند و با ارتباط تنگاتنگی که با یکدیگر برقرار می کنند، می توانند تنها با برگزاری کلاسهای کاربردی به عنوان مثال در جهت احداث گلخانه و یا احداث صنایع تبدیلی کشاورزی و اهدای زمین در جهت درآمدزایی این کارشناسان جویای کار کمک کرده و مثمر ثمر واقع شوند.

نتیجه گیری : هیچ سازمانی اعم از دانشگاه، جهاد کشاورزی و نظام مهندسی هیچگونه مسئولیتی در قبال این فارغ التحصیلان و حتی کشاورزی کشور ندارند، کشاورزی کشور در دست کشاورزان اغلب سنتی می باشد و محصول دسترنج آنها در دست دلالان این بخش و میتوان گفت نه کشاورزی و نه محصوا کشاورزی ربطی به مهندسین فارغ التحصیل این بخش ندارد و این بدلیل ناکارآمدی این سازمانها و مدیرانشان در بخش اشتغال و آینده نگری کشاورزی میباشد و فارغ التحصیلان باید بفکر خوداشتغالی باشند، گویی همه خود را به خواب زده اند تا این سرمایه های ارزشمند، بدلیل ناکارآمدی مدیران قربانی شوند.